سال نو سلام...!یک- نیمه دوم سال برای من تقریبا بدون درج هیچ مطلبی در این صفحه گذشت؛ اتفاقی بیسابقه در طول 15 سال گذشته که حداقل برای خودم بسیار عذابآور بود. سیر به روزرسانی وبلاگ در طول یک دههونیم گذشته متنوع بوده؛ گاهی مطالب منتشر شده از خودم تو رسانههای مختلف رو بارگزاری میکردم که با پیشرفت فضای اینترنتی مطبوعات عملا کار کمفایدهای به نظرم رسید. به هر حال مطالب به سرعت از طریق سایت روزنامهها در دسترس همگان قرار میگرفت و انتشار همزمان اونها اینجا به نوعی موازیکاری بود. هرچند اون داستان امتیاز بزرگی مثل برخورداری از نظرات دوستان خوبم تو این وبلاگ داشت. از یک جایی به بعد برای تغییر فضا و احترام بیشتر به مخاطبان تصمیم گرفتم مطالب اختصاصی روی وبلاگ بذارم که خب سختیهای خودش رو داشت؛ هم از جهت کمبود وقت و هم از حیث این که به هر حال باید مطالب از کیفیت در خوری برخوردار میشد که قابل عرضه باشند. این موضوع فاصله به روزرسانیها رو کمتر کرد و البته فشار کار تو چند ماه گذشته هم به حدی افزایش پیدا کرد که عملا تو موقعیت بیسابقهای قرار گرفتم. به طور خلاصه پیش بردن کار از دور و نزدیک برای سه روزنامه به علاوه پروژه سنگین ورزشمدیا که شامل پست و استوریهای صفحه و مطالب سایت و حتی تهیه و بازبینی گاه و بیگاه ویدیو برای یوتیوب میشه، عملا فرصت تنفس رو هم ازم گرفته. تو همین چند ماه یه تعهد هم به یه رسانه دیگه دادم که اگر مختصر وقتی بمونه، صرف اونجا میشه. غیر از لطف خدا، علاقه شغلی و البته محبت و اعتمادی که خیلی از دوستان دارن، بخشی از این تعهدها هم بنا به جبر زندگی پذیرفته میشن. به طور مشخص یک هدف عینی ساده دارم که اگر به امید پروردگار در این سال بهش برسم، به احتمال زیاد بخشی از این

در مورد علاقه شدید بخشی از حاکمیت به جمع کردن گاه و بیگاه مردمیک- درود بر رفقا. امیدوارم که سال جدید رو خوب شروع کرده باشید و روزهای بهتری هم در پیش باشه.دو- حتما میدونید که چند روز پیش سازمان تبلیغات اسلامی به بهانه ترتیب دادن بزرگترین افطاری جهان اسلام، ورزشگاه آزادی رو پر از جمعیت کرد. بعد از پایان این مراسم، نقد و نظرهای زیادی در این مورد منتشر شد که سرفصلهای مختلفی داشت؛ از این که چرا تو مسابقات فوتبال زن و مرد نمیتونن اینطوری کنار هم بشینن تا این که چرا موقع برگزاری بازیهای لیگ، سکوهای ضلع غربی به بهانه بازسازی به روی مردم بسته میشه و تو این مناسبتهای خاص، اونجا رو هم حتیالمقدور باز میکنن. حضور بسیار پررنگ اتباع بیگانه (البته این دیگه بیشتر یه تعارفه؛ کمکم ما بین اونها داریم بیگانه به حساب میایم!) و وضعیت افتضاح و پر از زباله آزادی بعد از پایان مراسم هم بخش دیگهای از انتقادات بودند. برای شخص من اما مهمترین مساله، تداوم مکانیزم «جمعیتدرمانی» از طرف حاکمیته. این که نرخ این مراسمها مدام در حال افزایشه و بعد از برگزاری هر کدوم هم رسانههای دولتی و کاربران سایبری تا مدتها مشغول بزرگنماییهای لوس و نچسب میشن، احتمالا یه معنا بیشتر نداره؛ سنگر گرفتن حکام پشت این تظاهرهای سطحی برای فرار از واقعیت. از قرار معلوم رسالت اصلی که این آقایون برای زمامداری خودشون انتخاب کرده بودند، افزایش دینگرایی بین مردم بوده که به سختی شکست خورده. بعد از چهل سال حکومت دینی، نشانههای غیرمذهبیتر شدن جامعه اونقدر زیاده که گاهی صدای خود حضرات رو هم در میاره. یعنی اصلا نیازی به تحقیق و پژوهش هم نیست. مثلا من بچه جنوبشهر که هنوز همینجا زندگی میکنم، به معنای واقعی کلمه فرق ماه رمضون د